Όταν επέστρεψα από την εθελοντική μου εμπειρία στην Ιταλία, ένιωσα πραγματικά πλήρης και χαρούμενος με τον χρόνο που πέρασα εκεί. Με φιλοξένησε ένας οργανισμός που ονομάζεται Kalistratia και, ειλικρινά, ήταν μια από τις πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής μου.
Από την πρώτη στιγμή, ένιωσα ευπρόσδεκτος. Ο Αντόνιο, ο ιδρυτής της οργάνωσης, μας παρέλαβε προσωπικά από τον σταθμό, παρόλο που ήταν αργά το βράδυ. Πάντα μας φρόντιζε σαν να ήμασταν οικογένεια, φέρνοντάς μας φαγητό στο κατάλυμά μας, ελέγχοντας αν χρειαζόμασταν κάτι και φροντίζοντας να νιώθουμε πάντα άνετα. Η σχέση μας μαζί του δεν ήταν ποτέ απλώς αυτή των εθελοντών και της οργάνωσης. Ήταν πολύ πιο βαθιά. Ήταν σαν να ήμασταν η οικογένειά του στην Ιταλία και μπορούσαμε να του ζητήσουμε βοήθεια ή συμβουλές όπως θα κάναμε με τον ίδιο μας τον πατέρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το είδος δεσμού.
Η ζωή στην Καλαβρία, στη νότια Ιταλία, ήταν μια μοναδική εμπειρία. Οι ντόπιοι ήταν απίστευτα φιλόξενοι και ο χρόνος που πέρασα μαζί τους με βοήθησε να κατανοήσω πραγματικά την έννοια του κοινοτικού πνεύματος. Είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω παραδοσιακά πιάτα, πάντα νόστιμα και παρασκευασμένα με αγάπη. Βοήθησα επίσης στην οργάνωση του φεστιβάλ "Kalabria Eco Fest". Η ενέργεια και το πνεύμα του ήταν αξέχαστα: χορός, μουσική, γέλια και όλο το χωριό να συγκεντρώνεται.
Ένα από τα καλύτερα πράγματα για μένα ήταν που έμαθα καινούρια πράγματα που ποτέ δεν πίστευα ότι θα δοκίμαζα. Έμαθα μερικές ιταλικές λέξεις και έγραψα μάλιστα προτάσεις όπως «Πρέπει να μετακινήσουμε αυτό το αυτοκίνητο». Παρόλο που δεν μιλάω άπταιστα, ήταν συναρπαστικό να εκφράζομαι σε μια νέα γλώσσα. Έμαθα μερικούς ιταλικούς χορούς και άρχισα μάλιστα να παίζω κιθάρα, κάτι που με έφερε πιο κοντά στον πολιτισμό και τις παραδόσεις.
Μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για μένα ήταν όταν είχα την ευκαιρία να μοιραστώ την κουλτούρα μου μαζί τους. Μια βραδιά ήταν αφιερωμένη στο λιβανέζικο φαγητό και μαγείρεψα για περίπου 15 άτομα. Όλοι έμειναν έκπληκτοι από τις γεύσεις και τα πιάτα που ετοίμασα. Βλέποντας πόσο πολύ εκτίμησαν τη λιβανέζικη κουζίνα, ένιωσα περήφανη, γιατί δεν επρόκειτο μόνο για το φαγητό, αλλά για τη γεφύρωση πολιτισμών και το να μοιράζομαι ένα κομμάτι του σπιτιού μου μαζί τους.
Μια άλλη υπέροχη πτυχή του εθελοντισμού μου ήταν η συνεργασία με τα παιδιά. Ανακάλυψα πόση υπομονή και δημιουργικότητα απαιτεί και έμαθα να τα εμπλέκω με διασκεδαστικούς και ουσιαστικούς τρόπους. Προσπάθησα ακόμη και να ζωγραφίσω μαζί τους και με τους άλλους εθελοντές, χρωματίζοντας τα σκαλιά στο κεντρικό χωριό. Δεν είμαι καλλιτέχνης, αλλά προς έκπληξή μου, οι άνθρωποι λάτρεψαν τους πίνακές μου! Μερικοί χωρικοί μου ζήτησαν ακόμη και να τους ζωγραφίσω για τα σπίτια τους, και χάρηκα που το έκανα στον ελεύθερο χρόνο μου ως εθελοντής.
Ταυτόχρονα, μοιράστηκα μαζί τους και λίγη αραβική καλλιγραφία. Έγραψα τα ονόματά τους ή μικρές λέξεις στα αραβικά στα χέρια τους και ήταν πάντα ενθουσιασμένοι και περίεργοι. Έγινε ένας διασκεδαστικός τρόπος ανταλλαγής πολιτισμών και τους έκανε να νιώθουν ακόμα πιο συνδεδεμένοι.
Η οργάνωση φρόντισε επίσης να απολαύσουμε το περιβάλλον. Κάναμε εκδρομές στην παραλία και ο χρόνος που περάσαμε με τους ντόπιους δίπλα στη θάλασσα ήταν πολύ χαλαρωτικός και αναζωογονητικός. Δεν επρόκειτο μόνο για εθελοντισμό, αλλά και για οικοδόμηση δεσμών, μάθηση ο ένας από τον άλλον και το να νιώθουμε μέρος μιας μεγάλης οικογένειας.
Αυτό που με συγκίνησε βαθιά ήταν η συντριπτική υποστήριξη που έδειξαν οι άνθρωποι για την παλαιστινιακή κατάσταση. Ως κάποιος από τη Μέση Ανατολή που έχει βιώσει άμεσα τις επιπτώσεις του πολέμου, αυτή η αλληλεγγύη σήμαινε πολλά για μένα. Όλοι γύρω μου έδειξαν ενσυναίσθηση, ανησυχία και μια σαφή επίγνωση ότι βρίσκονταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αυτή η υποστήριξη μου έδωσε παρηγοριά, δύναμη και ελπίδα.
Ανακάλυψα επίσης μια νέα πτυχή της ζωής: να ζω πιο φιλικά προς το περιβάλλον. Έμαθα να μαγειρεύω vegan πιάτα που δεν απαιτούν σπατάλη τροφίμων ή τη χρήση ζωικών προϊόντων. Ήταν εμπνευστικό να δω πόσο νόστιμη και δημιουργική μπορεί να είναι η vegan κουζίνα. Έμαθα επίσης απλούς τρόπους για να ζω με βιώσιμο τρόπο: εξοικονομώντας ενέργεια, μειώνοντας τα απόβλητα και έχοντας μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση. Αυτά είναι μαθήματα που κουβαλάω πλέον μαζί μου κάθε μέρα.
Κοιτάζοντας πίσω, μπορώ να πω ότι η διαμονή μου στην Ιταλία ήταν πραγματικά χαρούμενη, εμπνευσμένη και μεταμορφωτική. Έμαθα για τον πολιτισμό, τις παραδόσεις, τη γλώσσα, την τέχνη, τη βιωσιμότητα και, πάνω απ' όλα, τη γενναιοδωρία και την καλοσύνη. Η Καλιστράτια και ο Αντόνιο δημιούργησαν ένα περιβάλλον όπου δεν νιώθαμε σαν φιλοξενούμενοι, αλλά μάλλον ότι ανήκουμε εκεί, σαν να ήμασταν μέρος μιας οικογένειας.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Τζόρτζια InformaGiovani και τη συνάδελφό της Άλις, οι οποίες ήταν πάντα διαθέσιμες να με βοηθήσουν και να με στηρίξουν.
Ήταν κάτι περισσότερο από απλός εθελοντισμός: ήταν μια εμπειρία ζωής που με εξέθεσε σε ανθρώπους, πολιτισμούς και αξίες με έναν τρόπο που θα κουβαλάω μαζί μου για πάντα.
Μοαγιάντ Ισμαήλ