Nire izena Esra da, 27 urte ditut eta Turkiakoa naiz. Psikologoa naiz. 3 hilabete daramatzat Mazzarinon boluntariotza proiektu bat egiten gaztetxean I Girasoli Europako Elkartasun Kidegoko boluntario gisa.
Proiektu honen aurretik, Errumaniako haurrekin borondatez lan egin nuen 45 egunez AIESEC proiektuan 2019an. Boluntarioki hainbat esparrutan lan egin nuen Turkiako ume errefuxiatuekin. Italian aukera honen berri izan nuenean aplikatu behar nuela pentsatu nuen eta onartu egin ninduten. Beraz, nire istorioa hasi zen.
Hona etorri baino lehen, nora joan eta han zer espero nuen kezkatzen nintzen. Bakarrik egotearen beldur nintzen. Baina hegazkinetik jaitsi bezain laster ohartu nintzen lehen gauza italiarrak oso jende jatorra direla izan zen. Denak oso jatorrak ziren elkartera heldu nintzenean. Denek agurtu ninduten aspalditik ezagutzen banindute bezala eta haien familiako kide nintzela. Beraz, lasaitu nintzen. Seguru sentitu nintzen.
Hemengo eraikinean ume errefuxiatuekin bizitzen hasi nintzen. Afrikako eta herrialde arabiarretako ume errefuxiatuak zeuden hemen. Hasieran, ez nekien nola jarri haiekin harremanetan. Pubertaroan dauden mutil nerabeak direlako. Baina denborarekin, elkarrekin denbora pasatzen hasi ginen.
Umeekin jarduerak egin nituen. Elkarrekin sukaldatu, jolastu, dantzatu, munduko kopa ikusi, berriketan eta klaseetara joaten nintzen haiekin. Hemen, Italiako, arabiar eta afrikar kulturak gertutik ezagutzeko aukera izan nuen. Nire kultura musikala zabaldu zen eta haurrek dantza egiten irakatsi zidaten.
Hemen izan nuen erronkarik handiena hizkuntza-hesia izan zen. Ingelesez hitz egiten nuen baina haurrek italiera baino ez zekiten.
Arazo hau konpontzeko google translate erabili nuen eta italiera pixka bat ikasi nuen. Gure jatorrizko hizkuntzetako hitz batzuk ere elkarri irakatsi genizkion haurrekin.
Bitartean, Sizilia uhartera bidaiatzeko eta bertako historia ezagutzeko aukera izan nuen. Asko harritu ninduen uhartearen historian musulmanak eta kristauak elkarrekin bizi zirela eta arabiarrek han gobernatu zutela denbora luzez. Gidariak esan zidan Palermon arkitekto arabiarrek eraikitako elizak daudela eta eliza batzuek Koraneko bertsoak dituztela. Nahiz eta hiri batzuen izenak arabieratik datoz.
Uharteak historia anitz eta errotua du, eta horrek asko hunkitu ninduen.
Nire burua modu askotan hobetu dudala esan dezaket hemen. Lehenik eta behin, asilo eskatzaileen bizitza gertutik aztertzeko aukera izan nuen. Haiekin bizi nintzen. Haien bizitzako istorioak entzun nituen. Horien artean, oso prozesu zailak bizi izan zituztenak zeuden. Bazeuden beren bizitzan sakrifizio asko egin zituztenak. Beraien ondoan egotea eta lagundu ahal izatearen plazerra izan nuen. Zailtasun guztiak gorabehera, gizakiak zein indartsuak izan daitezkeen eta bizitzari eusteko gogoa ikusi nuen.
Bigarrenik, gertutik jarraitu nuen elkartearen jarduera. Prozesu juridikoak eta elkartearen funtzionamendua ezagutu nuen. Psikologoek eta gizarte langileek egindako saioetan parte hartuz ikusi nituen saio hauek.
Errefuxiatuen kanpamenduak eta kartzelak ikusi ditut. Operadoreekin bertan egoteko aukera izan nuen.
Lan esperientzia lortu nuen.
Hemengo esperientziaren ostean, atzerrira joateko ausartago sentitzen naiz. Hemen egon nintzen 3 hilabeteak oso azkar pasatu zitzaizkidan. Uste dut oso esperientzia ona dela bizitzan bizitzea eta zorte handia sentitzen dut aukera hau izan dudalako.
Kultura ezberdinetan interesa duten guztiei, gizateriaren eta komunitatearen alde on egitea gustatzen zaienei, jende berria ezagutzea gustatzen zaienei eta abentura berriak gustuko dituzten guztiei gomendatzen diet proiektu honetan bat egitea. Behar duzun guztia ausardia eta motibazio apur bat da.
Esra, Turkia