Kaixo guztioi 🙂

Tolunay turkiarra naiz eta Palermo/Italiatik idazten ari naiz artikulu hau.

Ez nuen atzerrian esperientziarik izan hona etorri aurretik, beraz, atzerrian lehen aldia izan zen niretzat. Ez nekien zer-nolako jendea ezagutuko nuen edo zer-nolako janaria jango nuen. Gero Cataniara heldu eta gero autobusa hartu nuen (egia esan berandu nago autobusa hartzeko baina autobusa ere berandu, hau Sizilia da) Palermora. Gure antolatzaile Massimilano autobus geltokitik eraman ninduen, nire sim txartela ez zebilelako eta norbaiten telefonotik deitu nion. Zerbait jan eta nire pisukide batzuekin ezagutzeko leku bat hartu zidan. Hara iristen naizenean nire kezka guztiak txori baten antzera doaz, nire bizitzako pasta onena jan dudalako (ia 20 urte)...
Oraindik gogoratzen dut paradisuaren zaporea 🙂 Agian pasta zati bat besterik ez zen baina nire herrialdean ez dago ezer pasta kulturan, beraz, pasta goxoa zen. Eta gero nire pisukideetako 2 ezagutu ditut, Lidia eta Leticia, oso jatorrak ziren ere (pasta baino gehiago ez noski). EVS etxera ekipajea eramaten lagundu zidaten, hiriko tokirik onenak eta etxeko gauzak erakutsi zizkidaten.

  

Palermo aukeratu dut... lehenik eta behin Italia delako eta Palermo Sizilian dagoelako. Sizilia Mediterraneo itsasoko irlarik handiena da, eguraldia beti da ezin hobea (irudikatu, abenduan eguzkia hartzera joaten ginen parkeetara). Behar duzun guztia aurki dezakezu, agian Iparraldean aurkitzen ez dituzun gauzak ere (adibidez, eguraldia bezalako jendea beroa). Norbaitek esan diezazuke 'mafia dago ez joan hara', ez entzun eta ez kezkatu honetaz.

 

Lan egiten dudan lekua Palermoko auzo kaltetu batean dagoen elkarte bat da. Aukera eta bizitzako zailtasun gutxiago dituzten haurrentzat lan egiten dute. Bertan egiten ari naizena Erasmus+ proiektuetarako diseinuak (logotipoa, kartela...) eta dinamizatzaile gisa tailerretan sartzea dira. Haurrak oso politak eta adoragarriak dira, ezin dute italieraz hitz egin ere –batzuek dialektoa hitz egiten dute–; gainera, ez naiz gai italieraz hitz egin oraindik, baina beti aurkitzen dute zurekin komunikatzeko modua. Tailerrei buruz, kirola, musika, dantza, ordenagailua, artea... aretoak daude eta nik eta bertako beste boluntario batzuek etxeko lanak egiten laguntzen diegu eta umeei eta irakasleei laguntzeko tailerrekin bat egiten dugu. Italian hitz egiten ez baduzu, buruhauste batzuk izango dituzu aste batzuetan nik nuen bezala...

 

 

  

Boluntarioa bazara denbora librea eta oporrak izango dituzu. Zure gaitasunak hobetu ditzakezu, bidaiatu dezakezu edo biak egin ditzakezu.
Italian egon nintzenean koronabirusaren aurretik Italian ikusi nahi nituen ametsetako leku ia guztiak bisitatu nituen. Zortea izan nuen nire bidaia amaitu eta Palermora itzuli nintzen berrogeialdia baino astebete lehenago.

Ingelesa ere hobetu nuen (boluntario aritu aurretik A2 maila nuen) eta italiera pixka bat hobetu nuen. Erosoago sentitzen naiz Adobe eta beste diseinu programa batzuk erabiliz, eta adiskidetasun ederrak ditut hemen. Dagoeneko pentsatzen ari naiz nola utziko ditudan hiri hau eta nire lagunak.

 

 

Boluntariotza hau nire bizitzako esperientziarik handiena da oraingoz, dagoeneko Europako herritarra bazara, agian atzerrian boluntario izatea ez zaizu interesgarria irudituko, baina turkiar herritarra naizen heinean, ehun orrialde behar nituen dokumentuak eta ia hilabete eman nuen bat egiteko. epe luzerako bisatua, beraz, zaila da Europara joateko eta aukerak aprobetxatzeko modua aurkitzea.

Uste dut denek behin egin beharko luketela boluntariotza hil baino lehen, boluntario izatea ere atseden ona da unibertsitateko azterketekin aspertuta bazaude.

Eskerrik asko irakurtzeko.
Tolunay Unay