Cando fas voluntariado, sempre comezas coa idea de retribuír aos demais, pero case sempre acabas volvendo para a casa con recordos inesquecibles. Isto é exactamente o que nos aconteceu durante as actividades realizadas como parte do proxecto. Corpo do Véo, unha iniciativa que forma parte do programa Corpo Europeo de Solidariedade e está financiado polaUnión Europea.
Desde os primeiros días, arremangámonos para coidar os espazos comúns e contribuír ao benestar da comunidade que nos acolleu. Devolvemos cor e vida á ponte de Allume, embelecemos as rúas de Sciglio enchéndoas de flores e dedicámonos con paixón a manter os lugares de encontro de Roccalumera, desde o centro comunitario ata a praza principal. Traballar na calor do verán puido ser cansativo, pero o apoio dos veciños transformou cada momento nunha celebración. Entre unha pincelada e a outra, os veciños colmáronnos cunha xenerosidade desarmante, ofrecendo bebidas refrescantes, comida e innumerables sorrisos. A súa solidariedade e calidez fixéronnos sentir benvidos desde o primeiro momento, facéndonos sentir realmente como na casa.
+
O noso programa, porén, non se trataba só de traballo. Tivemos tempo para explorar a zona, divertirnos e deixarnos cativar polas marabillas locais. Ficamos literalmente abraiados polas impresionantes vistas desde o Teatro Antigo de Taormina, quedamos encantados coa beleza salvaxe da praia de Isola Bella e fixemos paradas regulares no BamBamBar para tomar un granizado inesquecible. Este tempo libre foi crucial para conectar co lugar e, sobre todo, para forxar lazos auténticos e profundos dentro do noso grupo.
A nosa rutina diaria era rítmica, esixente, pero extremadamente estimulante. O día comezaba co despertador ás oito e a primeira sesión de traballo de nove a mediodía. Para facer que o noso tempo xuntos fose especial e involucrar a todos nas tarefas domésticas, dividimos as tarefas: algúns cociñaban, outros poñían a mesa e outros lavaban os pratos. Despois da pausa para xantar, retomabamos o traballo de catro a seis da tarde, correndo finalmente á praia para gozar dun merecido relax e do mar.
A cea foi quizais o momento máis prezado de todos. Sentámonos xuntos para rememorar as actividades do día, pero sobre todo para falar uns dos outros, compartir tradicións e probar os produtos típicos que cada un de nós trouxera das súas cidades natales. Despois, durante a fin de semana, o cansazo deu paso ás ganas de saír, bailar e celebrar xuntos.
Voltamos desta experiencia cansados pero inmensamente felices, sabendo que deixamos pegada e creamos recordos que permanecerán connosco para sempre. Un agradecemento de corazón a todos os que fixeron que esta viaxe fose tan especial.
