HÆ! Ég heiti Irene Lombardero, ég er 26 ára og er frá Gijón (Asturias) staðsett á norðurhluta Spánar.
Ég var sjálfboðaliði á Sikiley, í Caltanissetta-héraði. Í 10 mánuði starfaði ég í Samtökum“I Girasoli".

Í félaginu fór ég að læra ítölsku með kennaranum og með innflytjendabörnum miðstöðvarinnar, þar til ég lærði tungumálið. Það var áskorun fyrir mig sem kunni ekki ítölsku þegar ég kom og talar nú fullkomlega reiprennandi.

Þegar ég lærði tungumálið fór ég að aðstoða við kennslu fyrir börn félagsins, bæði börn og fullorðna og fjölskyldur. Verkefni mitt var að styðja kennara í daglegu starfi, skólastarfi og sinna skapandi og tómstundastarfi með þeim.

Þegar ég ákvað að fá reynslu mína í sjálfboðaliðastarfi var ég á augnabliki í miklu rugli í lífi mínu, mig langaði að ferðast, brjóta persónulegar hindranir, kynnast nýjum menningarheimum og gera önnur verkefni en ég átti að venjast í borginni minni.
Ég hafði nokkra möguleika, en mig langaði alltaf að heimsækja Ítalíu, bæði fyrir matargerð og menningu almennt.

 

Ég hafði mikinn áhuga á að taka þátt í verkefni sem tengist innflytjendamálum, þar sem ég var að velta fyrir mér möguleikanum á að miða faglega framtíð mína á þessu sviði. Í dag, þökk sé þessu verkefni, hef ég sigrast á efasemdum mínum og mér er ljóst að ég vil halda áfram starfi mínu og námi á félags- og menningarsviði.

Auk þess að starfa í félaginu notaði ég frítímann til að ferðast og kynnast eyjunni. Ég átti þess kost að fara á margar strendur á sumrin og tjalda úti í náttúrunni.

Ég eignaðist nýja vini, bæði ítalska og frá mismunandi heimshlutum, sem ég kynntist í gegnum ýmsa starfsemi og mat í Róm, þar sem aðrir sjálfboðaliðar á Ítalíu hittust. Ég hitti yndislegt fólk þarna og við erum enn í sambandi í dag til að skipuleggja framtíðarferðir til að hittast aftur.

Ég þurfti að útsetja mig fyrir aðstæðum og brjóta út vana að vera í nýju landi, og sérstaklega í mínu tilfelli að vera ein sem sjálfboðaliði, en minningarnar og góðu stundirnar sem ég upplifði þar myndi ég ekki breyta fyrir neitt í heiminum.

Ég heimsótti staði eins og Agrigento, Sciacca, Syracuse, Ragusa, Ortigia, Palermo, Catania, Marsala, Mazara del Vallo, Trapani, Modica, Etna og Erice, meðal annarra.

Í félaginu deildi ég hluta af menningu upprunalands míns, svo sem matargerð með dæmigerðum réttum og tónlist.
Ég lærði líka mikið um barnamenningu. Við skiptumst á hugmyndum, siðum og sögum frá hverju landi sem gaf mér nýja sýn á hlutina og þökk sé því að við upplifðum ógleymanlegar stundir urðum við stór fjölskylda.

Ég stundaði listræna starfsemi með þeim sem við tókum öll þátt í, þegar við vorum ekki í ítölskukennslu.
Ég vann að persónulegu verkefni þar sem ég safnaði saman öllum myndunum sem sýndu upplifun mína þar og sérstakar minningar sem við áttum saman. Ég gerði handunnið albúm með þurrkuðum trjálaufum og nokkrum af teikningunum mínum. Annar hluti af verkefninu mínu var að skreyta miðjuna með einu af málverkunum mínum sem sýnir tetímann, til að minnast einnar fallegustu stundar dagsins, þegar við vorum öll saman.

Þegar ég ákvað að bjóða mig fram hafði ég miklar efasemdir og óöryggi um framtíð mína og ég var mjög hrædd við að taka áhættu. Þökk sé þessari reynslu og fólkinu sem ég deildi henni með öðlaðist ég sjálfstraust, hugrekki og ákveðni. Ég lærði jafn mikið af sjálfum mér og öðrum og þetta þýddi mikinn persónulegan vöxt.

Margar dyr hafa opnast fyrir mér. Ég uppgötvaði hæfileikann til að gera það sem þú vilt, ef þú virkilega vilt það. Ekki er hægt að lýsa þeirri hamingju sem þetta tímabil lífs míns hefur veitt mér með orðum.
Vegna þessa og margra annarra ástæðna mæli ég eindregið með ungu fólki frá öllum heimshornum að nýta sér þetta tækifæri og öðlast reynslu.

Það er ljóst að ég ætla að snúa aftur til Sikileyjar; þessi staður og fólkið hans hefur kennt mér dýrmætar lexíur og milljón minningar sem ég mun alltaf bera með mér.