Nazywam się Giovanna Ranucci, mam 28 lat, pochodzę z Włoch i jestem wolontariuszką Europejskiego Korpusu Solidarności w Turcji, w Stowarzyszeniu Młodzieży Pi, finansowanym przez Unię Europejską.
Kiedy po raz pierwszy przyjechałem do Izmiru, szczerze mówiąc, nie wiedziałem, czego się spodziewać poza klasycznym stereotypem „pięknego nadmorskiego miasta”. A jednak piszę ten artykuł w listopadzie, wciąż mając na sobie okulary przeciwsłoneczne. Dla Włocha mieszkającego w mglistym Mediolanie, klimat Izmiru był łagodnym (i słonecznym) szokiem kulturowym. Połączenie wielkomiejskiej energii i zaskakująco spokojnego tempa życia sprawia, że miasto wydaje się połączeniem dużego europejskiego miasta z przytulnym nadmorskim miasteczkiem, gdzie nikt się nie spieszy.
Chcesz porozmawiać o pobycie nad morzem? Serotonina w mgnieniu oka.
Zanim się tu przeprowadziłam, nie wiedziałam, co to jest bomba (no dobra, wiedziałam, ale po włosku to słowo ma o wiele bardziej negatywne znaczenie niż po turecku, haha).
Wypróbowałem już ponad piętnaście smaków i poważnie rozważam dodanie do swojego CV określenia „ekspert od bomb”.
Ale poza słodyczami Izmir oferuje mnóstwo smaków (dosłownie i w przenośni). Spotyka się tu ludzi z każdego zakątka Turcji i wielu innych krajów, z których każdy ma swoją własną historię życia, oczekiwania, wyzwania i marzenia.
Jedną z najbardziej pocieszających niespodzianek było spotkanie ludzi, którzy naprawdę myślą tak jak ja. Przeprowadzając się za granicę, narażasz się na szok kulturowy, biurokratyczne procedury, gubienie się w systemie autobusowym (lub, jak w przypadku Izmiru, w Izbanie), ale nie zawsze oczekujesz, że w ludziach, których poznałeś tydzień wcześniej, poczujesz się jak w domu.
Przyjaźnie, które tu poznałam, dały mi właśnie to poczucie: bycia zrozumianą, zainspirowaną i swobodnie się czującą. Kiedy otaczają cię ludzie, którzy chcą się rozwijać, odkrywać, uczyć i śmiać jednocześnie, twoje plany na przyszłość zaczynają wydawać się większe, śmielsze i o wiele bardziej realne.
Jedną z dziedzin, w której rozwinąłem się najbardziej, było przygotowywanie i prowadzenie warsztatów.
Prowadziłam warsztaty z języka włoskiego, które stały się nie tylko przestrzenią do nauki języka, ale także miejscem, w którym studenci poznają historię, tradycje i wszystkie drobne osobliwości kulturowe, które sprawiają, że Włochy są Włochami.
Kontakt z lokalnymi studentami był dla mnie wielką przyjemnością: zawsze chętnie opowiadają o nowych miejscach w mieście, dzielą się wskazówkami kulturowymi i oczywiście turecką gościnnością (która, bądźmy szczerzy, zasługuje na osobną prezentację TED).
Warsztaty języka angielskiego były czystą zabawą: gry, kluby konwersacyjne, zajęcia pobudzające kreatywność i śmiech (czasem głośniejsze niż się spodziewałam, ale to część uroku). A na zajęciach z języka angielskiego w przedszkolu doświadczyłam drobnych, ale intensywnych radości wolontariatu: słyszałam, jak dzieci wykrzykują nowe słowa, których się właśnie nauczyły, otrzymywałam niespodziewane uściski i uświadamiałam sobie, że nawet drobne chwile mogą mieć realny wpływ.
Zawodowo, ostatnie kilka miesięcy wzmocniło moją umiejętność organizacji warsztatów, improwizacji w przypadku zmian planów (bo one zawsze się zmieniają) i rozwijania zasobów w sposób, którego się nie spodziewałem. To rodzaj umiejętności, którą nabywa się tylko wtedy, gdy działa się w terenie, adaptując się, ucząc i dając z siebie wszystko, z prawdziwymi ludźmi przed sobą.
Kolejnym ważnym punktem programu było szkolenie po przybyciu do Denizli.
Zgromadził wolontariuszy z całej Europy i krajów partnerskich, tworząc idealne środowisko do nawiązywania kontaktów, budowania zespołu i poznawania ludzi, których inaczej nigdy bym nie poznała. Dzięki temu cała podróż była niezapomniana. ESC większy, jakbyś był częścią czegoś wspólnego i znaczącego.
Chociaż jeszcze nie podróżowałem zbyt wiele, przeżyłem kilka małych przygód w okolicach Izmiru: zwiedziłem Alaçatı i Foçę (na szczęście przyjechałem, gdy jeszcze było lato) i przespacerowałem się po uroczej wiosce Şirince, która, nawiasem mówiąc, jest idealnym miejscem do delektowania się winem i udawania, że znajdujemy się w filmie fantasy.
Te krótkie podróże pozwoliły mi docenić bogactwo i różnorodność regionu wokół Izmiru.
Patrząc w przyszłość
Jeśli pierwsze miesiące były tak bogate w doświadczenia, rozwój i dobre towarzystwo, to szczerze mówiąc nie mogę doczekać się tego, co przyniesie przyszłość.
Nie mogę się doczekać, aby rozwijać swoje umiejętności, zarówno zawodowe, jak i osobiste, a także aby nadal odkrywać więcej o Turcji, świecie i sobie.
A w następnym wpisie na blogu?
Przygotujcie się, bo wrócę z opowieściami o moich kolejnych przygodach w Stambule i Efezie.
<3





