Historitë e vullnetarizmit
Emri im është Marusca, jam 28 vjeç dhe jetoj në Trento. Deri vonë, jeta ime ishte e bllokuar në një kontekst të vështirë shoqëror që, me kalimin e kohës, kishte nxitur një depresion të thellë. Kësaj i shtohej edhe ankthi i rëndë shoqëror, i cili e bënte çdo përpjekje për të krijuar lidhje autentike një sfidë të dhimbshme dhe në dukje të pakapërcyeshme.
Ndjeva një nevojë jetike për t'u shkëputur nga gjithçka, për të marrë frymë dhe për të rizbuluar veten. Zgjodha të punoja vullnetare sepse doja të përqafoja një stil jetese më të shëndetshëm, më afër natyrës. Por mbi të gjitha, po kërkoja një vend të sigurt dhe mikpritës që do të më ndihmonte të thyeja atë mur izolimi dhe të ndërtoja marrëdhënie autentike.
Ky kërkim më çoi në Gaia Terra Ecovillage, një përvojë e mrekullueshme komunitare dhe qëndrueshmërie e zhytur në gjelbërimin e Friuli Venezia Giulia, rreth një orë larg Udines dhe pranë fshatit simpatik të Rivignano-s. Kalova katër muaj atje, gjë që ndryshoi rrënjësisht mënyrën time të të qenit në botë.
Udhëtimi im filloi gjatë një eventi të madh vallëzimi të quajtur Contact, i organizuar nga ky institucion. Gjatë gjithë muajit të parë, isha përgjegjëse për shërbimin e ushqimit dhe menaxhimin e zonës së ushqimeve të shpejta. Ky rol më vuri në kontakt të ngushtë me të gjithë pjesëmarrësit në event. Pavarësisht ankthit tim, kjo përvojë më ndihmoi gradualisht të shoqërohesha, duke më lejuar të takoja njerëz të mrekullueshëm, spontaniteti dhe natyra mikpritëse e të cilëve më ndihmuan të rifitoja besimin tim në marrëdhëniet njerëzore.
Pas eventit, aktivitetet e mia ndryshuan. Iu përkushtova kujdesit dhe pastrimit të zonave të përbashkëta, një punë manuale dhe praktike që më ndihmoi të vendosja rregull në veten time të brendshme. Pata gjithashtu mundësinë të punoja me bimë aromatike dhe medicinale, duke mësuar t'i korrja ato dhe të zbuloja vetitë e tyre të dobishme. Kjo detyrë u shndërrua shpejt në një pasion të vërtetë dhe ishte ndoshta përvoja që më lidhi më shumë me ekofshatin. Më hapi dyert drejt një bote krejtësisht të re, një botë që më magjepsi që nga momenti i parë dhe vazhdon të më intrigojë edhe sot.
Emocionet që përjetova gjatë këtij udhëtimi janë të vështira për t'u përshkruar vetëm me pak fjalë. Në fillim, ndjeva frikë nga gjykimi, por ditë pas dite, kjo frikë ia la vendin një ndjenje të thellë paqeje, pranimi dhe lehtësimi. Për herë të parë, ndjeva pjesë të një "familjeje të zgjedhur", një vendi ku brishtësia ime nuk ishte një barrë, por një pjesë e imja për t'u përqafuar.
Kujdesi për tokën dhe kontributi në jetën e komunitetit më ka ndihmuar të shëroj disa nga plagët më të thella që kam mbajtur brenda meje. Kthehem në Trento me një vetëdije të re, një mendje më të lehtë dhe me sigurinë se, kur zhytesh në ritmet e natyrës, shpirti yt më në fund mund të lulëzojë përsëri.
