Bu yıl temmuz ayında aileme yazı Letonya'da gönüllü olarak geçireceğimi söylediğimde en büyük zorluk bir ay boyunca nerede yaşayacağımı açıklamaktı. Coğrafyayı anlamayanlar için Letonya'nın ve özellikle Liepaja'nın tam olarak nerede olduğunu açıklamak kolay değil.
Pek çok Letonyalı, monoton ve sıkıcı olarak kabul edilen Riga'nın (başkent) aksine, Liepaja'yı yemyeşil parklarla bezeli ve muhteşem bir plaja sahip olması nedeniyle ülkelerindeki en büyüleyici yerlerden biri olarak görüyor. Ama benim için Liepaja bir Letonya şehrinden çok daha fazlası oldu; sadece ziyaret edebileceğiniz harika yerler için değil aynı zamanda tanıştığım insanlar için de kalbimi bıraktığım bir yer. Başlangıçta yola çıkmaktan ve özellikle yolculuğum sırasında yalnız hissetmekten biraz korkuyordum ama durum hiç de öyle olmadı. Dernekten beni olabildiğince rahatlatmaya çalışan ve onlardan çok şey öğrendiğim birkaç kişiyle tanıştım.
Uçak yolculuğum sırasında özellikle son yarım saatte camdan dışarı bakmadan edemedim; Letonya kıyılarını görmeye başladığımda heyecanım daha da arttı ve ormanlar, göller ve nehirlerle dolu tipik Letonya manzarasını görünce daha da arttı. Liepaja'ya vardığımda hoş bir sürprizle karşılaştım çünkü şehrin rustik tarzı sayesinde kendimi başka bir çağa kapılmış hissettim. Ancak beni en çok şaşırtan şey, birçok Letonyalı'nın İngilizce iletişim kurmayı bilmesi (ki bu İtalya'da pek yaygın değil) ve bunların rahat ama aynı zamanda çekingen ve utangaç insanlar olmasıydı. Bu daha sonra oradaki deneyimim aracılığıyla doğrulayabildiğim bir şey; Aslında Letonyalılar umursuyor, ulaşılabilir olmaya çalışıyorlar ve sizi olabildiğince rahatlatmaya çalışıyorlar ama aynı zamanda hayatınızdan uzaklaşıyorlar, özel “alanınızı” işgal etmemek için ondan uzaklaşıyorlar. . Kısacası İtalyanlar onlardan çok şey öğrenebilir.

Eğer geriye dönüp Letonya'daki gönüllü deneyimimi yeniden yaşayabilseydim, bunu kesinlikle tekrar yapardım; covid nedeniyle bir yıl hareketsiz yaşadıktan sonra yeniden yaşama şansı buldum. Sadece misafir olduğum dernekten değil, güçlü bağ kurduğum akranlarımdan da birçok insanla tanıştım. Ama aynı zamanda doğayla yakın temasta olduğum anlar da oldu, çünkü sadece şehirde çeşitli parkların ve yeşil alanların tadını çıkarmakla kalmadım, mantar toplamayı deneyerek kendimi yeşilliklere kaptırma fırsatı da buldum. Liepaja'dan yarım saat uzaklıkta büyük bir orman vardı ve buna değdi, çünkü sadece ganimetlerle eve dönmekle kalmadık, ormanın içinden geçtikten sonra muhteşem bir ıssız kumsalla karşılaştık.


Deneyimim aynı zamanda kültürel zenginleşme için de bir fırsattı. Vatansız insanların varlığını keşfettim ve artık daha geniş bir tarih bilgisine de sahibim; Letonya tarihinin ve özellikle de Rus hakimiyetinin belirgin işaretleri hala mevcut, aslında Liepaja'da ve özellikle Karosta bölgesinde,
Rus azınlık. Letonya'da, birçok Rusça konuşanın olduğu kentsel bölgelerde yaşayan insanlar, Rusça'yı marketlerde, toplu taşıma araçlarında ve okulda günlük etkileşimler yoluyla öğreniyor ve etnik Rus vatandaşlar da benzer şekilde Letonca öğreniyor.
Yoksulluk, sosyal ayrımcılık ve eğitimsizlik gibi engellere karşı gelerek Karostalı ailelere ve çocuklara yardım etmek için her gün çalışan bir kuruluş olan Umut Evi'nde gönüllü olarak çalışana kadar bunu tam olarak anlayamadım. Orada 'alışılmış' Liepaja'dan çok farklı bir gerçeklik gördüm; Umut Evi gerçekten kalbimi bıraktığım, kültürümü paylaşma ve çok açık olduklarını kanıtlayan akranlarımdan daha fazlasını alma fırsatı bulduğum bir yer. ve ülkelerinin dışında neler olup bittiğini merak ediyorlar.
Ancak çalışmalarım sadece bu muhteşem gençlik merkeziyle sınırlı kalmadı, çok daha fazlasını yaptım. Özellikle şehir bahçesinde ve takas dükkanında Radi Vidi Pats derneğiyle çalıştım; Çevreye olan saygılarına ve bahçeyi daha hoş bir yer haline getirmek için geri dönüştürülebilir malzeme arayışına hayran kaldım.
Organizasyonda organik madde asla atılmadı, ancak bitkiler için kompost oluşturmak üzere her zaman bir kenara koymaya özen gösterdik; Facebook'ta gönderiler, posterler oluşturarak sadece sebze bahçesi için değil aynı zamanda takas mağazası için de projeler oluşturmak için yaratıcı ve pratik yönümü kullanmayı öğrendim. İlginç ve alışılmadık bir şey de ilk kez büyük bir mozaik üzerinde çalışmaktı, ancak destek ve tavsiye aldığım için her şeyi tek başıma yapmak zorunda değildim.

Genel olarak herkese tavsiye edebileceğim bir deneyimdi! Eğitimime ve kültürel geçmişime bir parça daha ekledim, bir sonraki seyahatimde elbette yeni bir şeyler denemekten daha az korkacağım. Önyargıları bir kenara bırakmanın gerekli olduğunu ve kendi ülkenizin diğerlerinden daha iyi olduğuna inatla inanmak yerine kendinizi diğer kültürlerle karşılaştırmanın daha iyi olduğunu öğrendim. Asla unutamayacağım bir deneyimdi, bana aradığım ekstra bağımsızlığı ve hayattaki diğer şeylerle yüzleşmek için ihtiyacım olan özgüveni verdi.
Emilia