MERHABA! Adım Johanna, 25 yaşındayım ve Avusturyalıyım. 19 yaşında liseden mezun olduğumdan beri birçok şey yaptım: Bir sosyal dernekte gönüllü olarak yurt dışına gittim, üniversitede felsefe eğitimimi tamamladım ve bir süredir felsefeyi keşfetme yolculuğundayım. Avrupa ve sömürüye daha az dayalı alternatif bir yaşam tarzını öğrenmek ve deneyimlemek. Kişisel bir ipucu beni projeme yönlendirdi ESC: Kuzey İtalya'da, Venedik ile Trieste arasında yer alan Gaia Terra projesi. Gönüllü oldum ve bu eko-köyde beş ay yaşadım.
Şunu söylemeliyim ki muhtemelen yine de projeyi ziyarete giderdim – bunu daha tanışmadan önce biliyordum.ESC. Ama benim deneyimimin farklı olacağını düşünüyorum. Gençlik değişim programı aracılığıyla projeye katılma olasılığını keşfettiğimde, kısa süreli gönüllülük yerine beş aylık sürenin tamamını taahhüt etmeye karar verdim.
Geldiğim ilk andan itibaren kendimi evimde hissettim. Karşılaştığım her şey beni çok etkiledi: projenin felsefesi, doğa, insanlar, işleri yapmanın çok özel bir yolu ve çevreyle ilişkiler. Benim deneyimime göre Gaia Terra, bu eski yanmış tuğla fabrikasında çoğunlukla geçici olarak birlikte yaşayan ve enerjilerini yapıların yenilenmesi ve bakımına harcayan, her yaştan insandan oluşan, sürekli gelişen bir topluluktur.
Ancak başlangıç noktası "ekoloji" denilen şeydir: Bir yandan sürdürülebilirlik ilkelerine göre yaşamakla ilgilidir. Örneğin, kimyasal ürünler kullanmayın, "Fervida" (fermente ürünler) gibi kendi ürettiğiniz ürünleri veya diğer doğal ürünleri kullanın; Atık üretmekten mümkün olduğu kadar kaçının ve eğer tamamen önleyemiyorsak, onu yeniden kullanmanın, geri dönüştürmenin veya yaratıcı bir şekilde yeniden kullanmanın yollarını bulun (örneğin, plastikle doldurulmuş dörtlü paketleri duvar inşa etmek için tuğla olarak kullanmak olabilir).
İtiraf etmeliyim ki, ilham ve dayanıklılığın sağlandığı doğayla iç içe olmak, örneğin kışın her gün yakındaki bir nehirde soğuk bir banyo yapma fırsatı sayesinde tüm bunların benim için çok kolay ve pratik hale geldiğini itiraf etmeliyim. Binaların fosil yakıtlarla ısıtılmasına güvenmek yerine, vücudu ısı üretmesi için eğiten bir sistem.
Ancak ekoloji aynı zamanda maddi olmayan yaşam tarzını, yani kendimizle, başkalarıyla ve çevremizle olan ilişki biçimimizi de ifade eder. Burada günlük hayatımızı paylaşırken birbirimize sahip çıkmamız, eylemlerimizin, düşüncelerimizin ve duygularımızın sorumluluğunu almamız önemlidir. Buradaki deneyimimin en yoğun yönü buydu: birçok farklı insan ve karakterle uğraşmak, çok az mahremiyete sahip olmak (yaşadığımız fabrika binasının henüz bitmemiş tadilatı nedeniyle), grupla akıcı bir şekilde birlik hissetmek, bir adım geri atmak kendimi bulmak, zamanı ve hayatı paylaştığım insanlara karşı derin bir hayranlık duymak. Duyguları, düşünceleri ve hisleri açıp paylaşarak kendimi savunmasız hale getirin.
Her zaman aklımda olan şeylerden biri de oradaki günlerimi nasıl planlayacağımdı. Çok fazla özgürlük vardı ve projeye önemli ölçüde katkıda bulunmak için inisiyatif almanız gerekiyordu.
Proje, her ne kadar nispeten net bir vizyona sahip olsa da, şu anda burada bulunan insanların ortaya koyduğu enerji ve emekle ayakta tutuluyor. Başka bir deyişle proje, yalnızca birkaç hafta kalabilecek gönüllüler tarafından oluşturulmakta ve yönetilmektedir; Yapmaya hazır oldukları ve uygulamaya koydukları şey, tüm çabanın sonucu olacaktır. Bunu anladıktan sonra toplumla aramdaki ayrım daha da zorlaştı ve kendimi giderek daha fazla işin içine sokmaya başladım. Toplum için yaptıklarım, kendim için yaptıklarıma dönüşmeye başladı ve başkalarının hizmetinde ve/veya proje vizyonu için yaptığıma inandığım şeylerden, gerçekte iç içe geçerken, yeni bir güç doğmaya başladı. bu gerçeklerle birlikte artık "kendim için bir şeyler yapmak" ile "kendi dışımdaki bir amaç için bir şeyler yapmak" arasında bir ayrım kalmadığını fark ettim.
Biraz krize girdiğim anlar ve günler oldu; zihnim kaotik ve huzursuzdu, çoğunlukla tüm bunların içinde kim olduğum, küçük ideal dünyamın Gaia Terra'nın mülkiyetinin ötesine nasıl taşınabileceği sorusuyla meşguldü. ve yeterince yapıyordum. Kendimi yabancı ve kafam karışmış hissettim; hâlâ gerçekliğe bağlı olduğumdan emin değildim. Ancak günler geçtikçe ve yalnızlık içinde biraz zaman geçirdikçe (ancak bunu bulmak çaba ve özveri gerektirir), netlik ve güven geri geldi ve vizyonum ve doğru yolda yürüme duygum güçlendi. Bunu anladığımda toplumla aramdaki ayrım daha da zorlaştı ve kendimi giderek daha fazla içine çekmeye başladım. Toplum için yaptıklarım, kendim için yaptıklarıma dönüşmeye başladı ve başkalarının hizmetinde ve/veya proje vizyonu için yaptığıma inandığım şeylerden, gerçekte iç içe geçerken, yeni bir güç doğmaya başladı. bu gerçeklikle birlikte artık "kendim için bir şeyler yapmak" ile "kendi dışımdaki bir amaç için bir şeyler yapmak" arasında bir ayrımın kalmadığını gördüm. Küçük bir krize girdiğim anlar ve günler oldu; zihnimin kaotik ve huzursuz hissettiği, çoğunlukla tüm bunların içinde benim kim olduğum, bu - benim - ideal küçük dünyamın Gaia Terra küresinin ötesine nasıl taşınabileceği sorusuyla meşgul olduğu zamanlar oldu. ve eğer yeterince şey yapıyorsam. Kendimi yabancı ve kafam karışmış hissettim; hâlâ gerçekliğe bağlı olduğumdan emin değildim. Ancak günler geçtikçe ve yalnız biraz zaman geçirmeyi başardıkça (bu bana çaba ve adanmışlığa mal oldu), netlik ve güven geri geldi ve vizyonum ve doğru yolda yürüme duygum güçlendi.
Avrupa Dayanışma Birliği'ndeki deneyimimin sonucu şu: Bu gerçekten özel ve olağanüstü deneyimi yaşadığım için kendimi çok şanslı görüyorum. Diğer birçok projenin aksine, benim seçtiğim proje doğrudan başkaları için yapılan hayırsever eylemlerle ilişkilendirilmeyebilir; Ancak öğrendiklerimin ve deneyimlediklerimin benim üzerimde, olduğum kişi üzerinde, başkalarına sunmak istediklerim ve getirip yaymak istediğim mesaj üzerinde büyük etkisi var.
Johanna Bauer