Είμαι ένα αγόρι δεκαεννέα ετών και πρόσφατα έλαβα μέρος σε ένα πρόγραμμα εθελοντισμού Erasmus+ στη Λετονία, πιο συγκεκριμένα στη Liepaja. Παρά τις αβεβαιότητες σχετικά με την κατάσταση της πανδημίας λόγω του Covid, πάντα είχα την τάση να συμμετάσχω στο έργο, ήθελα να έχω μια διαφορετική και πρωτότυπη εμπειρία πάση θυσία. Έτσι, την XNUMXη Αυγούστου πήρα το αεροπλάνο εν μέσω της αβεβαιότητας ότι έπρεπε να πραγματοποιήσω μια καταπιστευτική αυτοαπομόνωση που θα μπορούσε να είχε καταστρέψει την ξένη εμπειρία επειδή κράτησε δέκα ημέρες, το ένα τρίτο του έργου.
Το λετονικό πανόραμα που φαίνεται από το αεροπλάνο είναι πραγματικά όμορφο γιατί εναλλάσσει μεγάλα δάση με εξοχή, πόλεις, μερικούς υδάτινους δρόμους και προφανώς τη θάλασσα. Μόλις βγήκα από το αεροπλάνο μπορούσες ήδη να αναπνεύσεις έναν διαφορετικό αέρα και πάνω από όλα να νιώσεις ένα φρέσκο αεράκι που με συνόδευε για όλο τον Αύγουστο. Έφτασα στη Liepaja και στη συνέχεια στο διαμέρισμά μου, ξεπακετάρισα τις βαλίτσες μου και αμέσως κατευθύνθηκα προς την παραλία. Με εντυπωσίασαν τα πάρκα, όλο αυτό το πράσινο που περιέβαλλε την πόλη: υπήρχαν skateparks, παιδικές χαρές, αθλητικά γήπεδα (τένις, μπάσκετ, στίβος και ποδόσφαιρο). Ένα τεράστιο δημόσιο πάρκο με θέα τη θάλασσα, γεμάτο με όλα, που μακροπρόθεσμα γίνεται δάσος. Η παραλία ήταν επίσης πολύ όμορφη, η άμμος ήταν πολύ ωραία και πάνω από όλα δωρεάν, δεν υπήρχαν ξενοδοχεία, ομπρέλες ή ξαπλώστρες.
Την επόμενη μέρα συνάντησα τα μέλη του συλλόγου Ράδη Βίντι Πατς, όλοι ωραίοι και φιλικοί νέοι.
Ο σύλλογος μου παρείχε καθήκοντα για να εκτελέσω το πρωί και το απόγευμα, ενώ το βράδυ, η Κυριακή και η Δευτέρα ήταν αφιερωμένες στον ελεύθερο χρόνο. Ένα από τα κύρια καθήκοντα ήταν να φροντίσουμε τον κήπο της πόλης, έναν αστικό, γιατί ο καθένας μπορεί να πάρει λαχανικά, να σπείρει νέες καλλιέργειες και νερό. Σε αυτόν τον κήπο φύτρωναν επίσης καρπούζια παρόμοια σε μέγεθος με αυτά που ονομάζονταν «Μαύρο Μαργαριτάρι». Μια από τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου, σκόπευα να πάρω ένα για φαγητό με τον σύλλογο, ήμουν περίεργος να μάθω τη γεύση του, αλλά κάποιος είχε προηγηθεί εκείνο το πρωί και το καρπούζι δεν ήταν πια εκεί.
Από τις πιο σημαντικές δραστηριότητες ήταν η δημιουργία ενός κομματιού ψηφιδωτού, ενός ψηφιδωτού το οποίο, μόλις ολοκληρωθεί, θα αποτελέσει μέρος ενός δημόσιου χώρου που θα είναι επισκέψιμο από όλους. Εκτός από τις δραστηριότητες για το Radi Vidi Pats δύο φορές την εβδομάδα επισκεπτόμουν άλλους εθελοντικούς συλλόγους με τους οποίους είχα καλές εμπειρίες. Χάρη στο «House of Hope», έναν από αυτούς τους συλλόγους, γνώρισα κάποια παιδιά με τα οποία μετά έβγαινα τα βράδια και τις ρεπό μου.
Ήταν απαραίτητο να οργανώσουμε ελεύθερο χρόνο, να βρούμε κάτι να κάνουμε αφού τα μέλη του συλλόγου ήταν συχνά απασχολημένα με τη δουλειά. Έτσι, μαθαίνοντας μόνο λίγα αγγλικά χωρίς να γνωρίζω τίποτα για τα Λετονικά εκτός από τη λέξη «ευχαριστώ», ήταν δύσκολο να κάνεις φίλους.
Έτσι κάποιες μέρες περάσαμε μαζί με τον σύλλογο, άλλες με τα παιδιά που συναντήσαμε στο House of Hope.
Όταν όλοι ήταν απασχολημένοι τότε πήρα το ποδήλατο και έφτασα στην άκρη της πόλης, επισκέφτηκα νέα μέρη και επέστρεψα στα ωραιότερα μέρη που μου είχε δείξει ένα αγόρι από το σύλλογο μια από τις πρώτες μέρες.
Η εμπειρία σε ένα δάσος μαζεύοντας μανιτάρια ήταν πολύ ωραία, όπως και η περιήγηση στην Karosta, έναν οικισμό της Liepaja, όπου μπορείτε να βρείτε πολλά ερείπια κτιρίων που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων.
Η καλύτερη εμπειρία ήταν αναμφίβολα το ταξίδι με κανό στην Pavilosta για το οποίο ανέβαλα την πτήση της επιστροφής μου στην Ιταλία. Η Pavilosta είναι μια μικρή πόλη όχι πολύ μακριά από τη Liepaja όπου, μετά το ταξίδι με κανό, γιορτάσαμε και περάσαμε τη νύχτα σε σκηνές. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπόρεσα να μάθω περισσότερα για τη λετονική κουλτούρα, τα τραγούδια τους, την τυπική τους σούπα λαχανικών, που αποδείχτηκε πολύ καλή, καθώς και τα λικέρ τους. Θα θυμάμαι τα πάντα για πάντα.
Lorenzo, Αύγουστος 2021