Γεια! Ονομάζομαι Λορέντζο, είμαι 25 ετών και κατάγομαι από την Ιταλία. Στην καθημερινή μου εργασία, εργάζομαι ως εκπαιδευτικός με αυτιστικά παιδιά, τόσο σε σχολεία όσο και σε κέντρα νεότητας, ένα επάγγελμα που με έχει βοηθήσει να εξελιχθώ πάρα πολύ. Παρόλο που αγαπούσα τη δουλειά μου, ένιωθα μια έντονη ανάγκη να ξεφύγω από τη συνηθισμένη μου ρουτίνα. ζώνη άνεσης, ζώντας σε μια άλλη χώρα και ανακαλύπτοντας μια νέα κουλτούρα. Έτσι αποφάσισα να ενταχθώ στο Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης: Ήθελα να ανοίξω το μυαλό μου και, μήνες αργότερα, μπορώ να πω ότι τα κατάφερα απόλυτα.
Ο προορισμός μου ήταν η Σμύρνη της Τουρκίας, μια όμορφη και ζωντανή πόλη. Από την πρώτη μέρα, οι ντόπιοι με έκαναν να νιώσω σαν στο σπίτι μου, δείχνοντάς μου την πόλη όχι μέσα από τα μάτια ενός τουρίστα, αλλά από μέσα. Ένα από τα πιο αστεία πράγματα είναι ότι πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι Τούρκος! Με σταματούν στον δρόμο ή στο λεωφορείο, μιλώντας γρήγορα στη γλώσσα τους. Απαντώ πάντα με τη μόνη φράση που ξέρω καλά: "Türkçe μπιλμιγιόρουμ (Δεν μιλάω τουρκικά.) Γελούν και μου λένε ότι στην πραγματικότητα ξέρω λίγα, αφού μπορώ να τα πω! Είναι μια μικρή ιστορία, αλλά μου δίνει πραγματικά την αίσθηση ότι βυθίζομαι στην τοπική ζωή, χάρη και στις μεσογειακές ρίζες που μοιράζονται οι πολιτισμοί μας.
Η καρδιά του έργου μου ήταν οι εθελοντικές δραστηριότητες, ιδιαίτερα οι λέσχες συνομιλίας αγγλικών για παιδιά και ενήλικες στο Γκαζιεμίρ. Η συνεργασία μαζί τους μου θύμισε τη δουλειά μου στην Ιταλία, κάνοντάς με να νιώσω αμέσως άνετα. Το να βλέπω τους συμμετέχοντες να βελτιώνονται μέρα με τη μέρα ήταν απίστευτα ικανοποιητικό.
Αλλά αυτή η εμπειρία πήγε πολύ πιο πέρα από την εργασία. Μια μικρή οικογένεια σχηματίστηκε με τους άλλους διεθνείς εθελοντές. Μοιραστήκαμε δείπνα, ατελείωτες συζητήσεις σε καφετέριες, τοπικές εκδηλώσεις (όπως αγώνες μπάσκετ στην Καρσίγιακα) και αμέτρητα ταξίδια. Από την Ούρλα μέχρι το Παμούκαλε, περνώντας από το Ντιγιαρμπακίρ, το Γκαζιαντέπ και το Μαρντίν: κάθε ταξίδι μου έδειχνε μια διαφορετική πλευρά αυτής της υπέροχης χώρας.
Όσο περισσότερος χρόνος περνάει, τόσο περισσότερο νιώθω σαν στο σπίτι μου εδώ. Όταν επέστρεψα στην Ιταλία για μια εβδομάδα, συνειδητοποίησα ότι μου έλειπαν κάποια τουρκικά έθιμα και τότε συνειδητοποίησα πόσο με αλλάζει αυτή η εμπειρία. Η τουρκική κουλτούρα είναι διαφορετική από τη δική μας, αλλά και κοντά, χάρη στις κοινές μας μεσογειακές ρίζες. Έτσι συνειδητοποίησα πόσο με άλλαζε αυτή η περιπέτεια. Το να αφήνω τον εαυτό μου να εκπλήσσεται κάθε μέρα, η προσαρμογή σε ένα διαφορετικό περιβάλλον και το να μοιράζομαι γεύματα και σκέψεις με ανθρώπους όλων των πολιτισμών με έκανε πιο ευέλικτη, ανοιχτή και συνειδητοποιημένη. Με έκανε επίσης να συνειδητοποιήσω τι θέλω για το μέλλον μου: να συνεχίσω να ταξιδεύω και να κάνω σύντομες εθελοντικές εμπειρίες σε όλο τον κόσμο, συνδυάζοντας το επάγγελμά μου ως εκπαιδευτικός με την επιθυμία να ανακαλύψω νέες πραγματικότητες.
Είμαι απείρως ευγνώμων για αυτήν την ευκαιρία. Η δική μου ESC Τελείωσε, αλλά θα παίρνω μαζί μου τη Σμύρνη και αυτούς τους ανθρώπους, όπου κι αν πάω.