Ola a todos!
Chámome María, teño 22 anos e son de Roma. Un día a principios de agosto, atopei por casualidade a páxina do Corpo Europeo de Solidariedade, un programa financiado pola Unión Europea, e sen pensalo dúas veces, enviei a miña solicitude. Así foi como comezou a miña aventura no Porto, Portugal.
A mediados de setembro, aterrei na fermosa cidade do Porto para comezar o que foron seis meses cheos de sorrisos, abrazos e, sobre todo, unha inmensa satisfacción. Fixen voluntariado na asociación Onda Verde, na pequena aldea de Avintes, en Vila Nova de Gaia, xunto ás miñas compañeiras de aventura, Magdalena e María, ambas polacas.
O meu obxectivo, e o meu maior desexo, era levar o meu entusiasmo e a miña creatividade a un ambiente receptivo, servir aos demais e aplicar as miñas habilidades. A miña licenciatura en deseño permitiume axudar á asociación non só desde unha perspectiva humanística, apoiando os nenos cos deberes e as diversas actividades da tarde, senón sobre todo levando a comunicación da asociación ao seguinte nivel, creando gráficos, carteis, xornais institucionais e numerosos outros materiais de comunicación pública, todos eles mantendo unha identidade visual coherente e facilmente recoñecibles pola comunidade.
O meu voluntariado foi, polo tanto, unha combinación de todo o que me caracteriza: o lado creativo, pero sobre todo o forte desexo de implicarme e aprender dos máis pequenos nunha lingua descoñecida. Os sorrisos que me regalaban os nenos non tiñan prezo, así como todos os pequenos detalles e cada relación construída paso a paso, ata que me convertín non só nunha adulta para eles, senón nunha amiga na que podían confiar, na que podían pedir axuda e coa que podían xogar.
O aspecto da lingua foi certamente un pouco inquietante ao principio, xa que a maioría dos nenos de entre 7 e 15 anos non falaban absolutamente nada de inglés, nin tampouco algúns membros do persoal. Pero esta experiencia ensinoume que a lingua non é a única forma de comunicarse: tamén hai espazo para os xestos, as olladas e, sobre todo, o desexo de ser comprendido polos demais e a capacidade de ampliar os horizontes.
As miñas actividades favoritas eran sen dúbida as tardes dos luns, cando Xoana, unha das traballadoras da organización, e eu realizabamos actividades relacionadas coa sustentabilidade ambiental. Todos os luns, conseguíamos crear algo que lles encantase aos nenos, pero que tamén transmitise unha mensaxe concreta. Fixemos papel reciclado con sementes de xirasol para plantar e creamos pequenos tarros con caracois de auga cos nenos para que puidesen ter a súa propia mascota. Reciclamos, creamos pequenas figuras con materiais de refugallo e aprendemos sobre a importancia da auga e o esencial que é non desperdiciala. Foi máxico ver como conseguíamos transmitir conceptos tan importantes dun xeito tan sinxelo, conseguindo transmitilos realmente aos nenos.
As miñas compañeiras de aventura, María e Magdalena, e eu tivemos a oportunidade de coñecer outras voluntarias durante a nosa experiencia e colaborar coas súas organizacións para crear un ambiente internacional onde todas puidesen expresarse. Polo tanto, creo que é importante que tamén mencione a Mariana (Mari!), unha voluntaria da asociación NoGordio, tamén no Porto, que nos presentou estas marabillosas oportunidades. Grazas a ela, puidemos coñecer outras voluntarias de diversas organizacións, que máis tarde se converteron en verdadeiras amigas.
Un voluntario ESC É unha experiencia valiosa, que estou segura de que me enriqueceu enormemente. Creo que é unha excelente oportunidade para calquera que queira desafiarse a si mesmo e intentar comprender como sería vivir noutro país, tendo sempre unha rede de seguridade e un trampolín cara a algo máis grande. É unha experiencia na que achegas moito de ti mesmo, pero ao mesmo tempo comezas a aprender desde cero e creces moito. É unha experiencia de adaptación, curiosidade e descubrimento. Sen dúbida, é unha experiencia única.
María Zaharia