Mijn naam is Clemens, ik ben 19 jaar oud en kom uit Duitsland. Vorig jaar heb ik mijn school afgerond en zoals veel Duitsers besloot ik een tussenjaar in het buitenland te nemen, bij het Europees Solidariteitskorps. Van september tot en met juni heb ik mij vrijwillig ingezet bij de vereniging"San Giovanni Apostolo Onlus”, een jongerencentrum in Palermo, waar kinderen van 5 tot 18 jaar na school komen.
Voordat ik begon had ik geen verwachtingen maar wel veel ideeën voor het project: omdat ik een creatief persoon ben die graag artistieke dingen doe, dacht ik dat ik vooral met de kinderen kunst en muziek zou doen. In het midden staat een piano en een gitaar waarmee ik wilde zingen of zelfs iets wilde leren. En toen kwam ik op het idee om een instrumentale achtergrondtrack voor een nummer te maken, de jongens een tekst te laten schrijven en deze samen op de achtergrondtrack op te nemen met mijn microfoon en computer. Uiteindelijk heb ik niet alles kunnen doen, maar ik denk dat de dingen die we samen deden een nieuwe verrijking waren voor de kinderen in het centrum, maar ook voor mij.
In het begin vond ik het moeilijk om met kinderen en vooral met volwassenen om te gaan, omdat ik de taal beter moest leren. Maar na een tijdje bouwde ik een goede band op met de kinderen en een paar oudere kinderen. Dus begon ik te proberen de mogelijkheid te laten zien om samen met mij muziek te maken. En ze vonden het erg leuk om dit nieuwe ding te proberen en ze belden me bijna elke dag om op de gitaar of piano te spelen. Bij sommigen was het makkelijker, bij anderen moeilijker, maar over het algemeen slaagde ik erin enkele bekende akkoorden of melodieën te laten zien. Maar na wat leservaring begreep ik dat een instrument als de gitaar of piano eerder iets is om aan te raken en te spelen en niet om muziek te maken. Het was dus een beetje frustrerend en vermoeiend voor mij en ik besloot in plaats daarvan te begeleiden en ze te laten zingen. Dit deed ik samen met Giovanni, een andere operator die muziekworkshops geeft, en met zijn hulp hebben we meer kinderen weten te motiveren om weer bij ons muziek te maken. Zo vonden we een jongen met een prachtige stem, die onder mijn begeleiding voor het 25-jarig jubileum van de vereniging in het bijzijn van veel mensen een lied wilde zingen.
Toen kon ik niet langer samen met hen het idee realiseren om een eigen liedje te maken, omdat het mij zo moeilijk leek om de kinderen te motiveren voor iets nieuws creatiefs en ik geloofde ook niet dat het voor de kinderen mogelijk zou zijn om rust te vinden in het lawaaiige en verwarde jeugdcentrum en zich serieus in te zetten voor het project. Daarom wilde ik mijn technologie nog niet meenemen. Maar misschien had het na meer tijd en een nog sterkere band met de kinderen wel kunnen werken.
Tijdens de kerstperiode heb ik een workshop mogen houden waarin ik vele manieren liet zien om papieren sterren te maken zoals ik die ken uit Duitsland. De kinderen vonden het geweldig en een andere operator liet meer sterren zien. Zo konden we samen de kerstboom versieren met door de kinderen gemaakte sterren.
De overige activiteiten in het centrum waren iedere dag min of meer de volgende. Na het eerste gebed begonnen we met huiswerk. In het begin verbleef ik meer op de kamer van de ouderen, omdat daar Matteo was, een telefoniste die mij goed kon helpen in het Engels omdat het aanvankelijk moeilijk was om in het Italiaans met de kinderen te communiceren. Dan kon ik een paar volwassenen goed helpen met Engels, wiskunde, natuurkunde, muziek en Latijn. Maar na een tijdje besefte ik dat de meeste oudere kinderen eigenlijk gereserveerder waren en zich om taalkundige redenen meer op hun gemak voelden bij de lokale operators. Met kleine kinderen was het echter makkelijker om samen de taal te leren, nadat ik al een basisbasis had geleerd: ik begreep ze beter, omdat ze geen moeilijke woorden gebruikten en niet bang waren om met een buitenlander te praten. Om me dus nuttig te blijven voelen, besteedde ik steeds meer tijd aan het helpen van de kleintjes met hun huiswerk en uiteindelijk was ik bijna altijd bij de nieuwe vrijwilligster Marta in de kamer van de kleintjes. Ik heb zelf ontdekt dat het bij dit project leuker voor mij is om de activiteiten samen met de kinderen te doen. Ze wilden altijd al met mij Uno spelen – elke dag. Soms leerden ze me Siciliaanse spelletjes zoals koekoek, eenendertig of “ster” – iets moois, dat ik mee zal nemen naar Duitsland. Maar omdat het een beetje saai werd om elke dag hetzelfde spel te spelen, probeerde ik nieuwe spellen te laten zien, zoals Memory, waar je je meer op moest concentreren, en iedereen vond het leuk. En voor de rest besteedde ik de meeste tijd aan voetballen, of beter gezegd, aan het oplossen van conflicten tussen de kinderen. Altijd na 16 uur belden ze me om "de andere kant te openen" en daar bij hen te blijven, omdat ze iemand nodig hadden die toezicht op hen hield en zo werd ik een belangrijke teamgenoot voor hen - en later ook voor Marta.
Uiteindelijk ben ik erg blij met mijn tijd hier. Naast het helpen met huiswerk en het elke dag spelen denk ik dat ik mijn ideeën heb kunnen bijdragen, ook al was het niet allemaal zoals ik eerst dacht.
Clemens Holter