Ik ben Ana Marta Silva en ik kom uit Portugal. Ik besloot om aan het programma deel te nemen ESC om te groeien en mezelf en mijn vaardigheden te verbeteren, en daarom heb ik de afgelopen negen maanden vrijwilligerswerk gedaan bij de vereniging San Giovanni Apostolo Onlus, in Palermo, Italië. Deze vereniging biedt onderdak aan kinderen van vijf tot achttien jaar oud
voor naschoolse activiteiten. Het is een plek waar ze ondersteuning en hulp krijgen bij hun schoolwerk en waar ze andere buitenschoolse activiteiten kunnen ondernemen.

Toen ik aankwam, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Zelfs als het project aan mij werd uitgelegd en ik mijn onderzoek online deed, is het nooit hetzelfde als een plek persoonlijk zien of ervaren. Ik denk ook dat het voor mij beter was om dit project zonder verwachtingen te benaderen en de dingen te nemen zoals ze komen, in plaats van een idee te creëren van wat ik dacht dat het zou zijn en dan teleurgesteld te worden. Wat ik wist was dat ik wilde meedoen aan de voetbalteams, maar helaas liet de periode waarin ik aankwam me niet veel toe, hoewel ik de kans kreeg om meer betrokken te zijn tijdens mijn laatste paar weken van verblijf. Ik geloof dat sport een geweldige manier is om waarden aan te leren en hoe belangrijk het is om ze te hebben en in praktijk te brengen in je leven op alle leeftijden, maar vooral bij jonge kinderen, en deze ervaring heeft dit idee versterkt.

Omdat mijn project liep van maart tot september, had ik de mogelijkheid om tijdens het schooljaar maar ook tijdens de zomervakantie aanwezig te zijn bij de werkzaamheden die de vereniging uitvoert.

Ik had het geluk dat ik mijn collega en vriend Clemens had, die me door de eerste twee maanden van deze ervaring hielp, omdat hij het voor mij gemakkelijker maakte om met de kinderen te communiceren, aangezien ik geen Italiaans sprak, en ook om een ​​band op te bouwen. met hen, omdat ze Clemens al kenden en een sterke band met hem hadden.

Gedurende het schooljaar lag de nadruk erop dat kinderen hun huiswerk en ander schoolwerk bijhielden. In het begin voelde ik me niet erg op mijn gemak bij het helpen met andere vakken dan Engels of wiskunde, maar naarmate ik de taal leerde en mijn communicatieve vaardigheden verbeterde, groeide mijn zelfvertrouwen en voelde ik dat ik echt kon helpen 'niet alleen door hen te helpen' met hun huiswerk, maar ook in het begrijpen van de concepten die ze bestudeerden.

Toen het schoolwerk klaar was, konden de kinderen andere activiteiten doen. In mijn geval zou ik vooral met kinderen zijn die geïnteresseerd zijn in voetbal of andere sporten, maar ook in tekenen en andere artistieke activiteiten om hun creativiteit te helpen ontwikkelen.

In de zomer had de vereniging echter al een vast programma, dus mijn rol was meer ondersteunend. Dat gezegd hebbende, vond ik het leuk om met de kinderen om te gaan en hen te helpen met de activiteiten die hen werden aangeboden. In die periode werkte ik vooral met kinderen tussen de vijf en zeven jaar. Sommige dagen werkten we 's ochtends en andere dagen 's middags.

Het eerste deel van de ochtend/middag werd besteed aan artistieke activiteiten, zoals kleuren, schilderen, boetseren en andere activiteiten, gevolgd door repetities voor de eindezomershow.
Na een pauze deden we wat fysieke activiteiten, zoals hindernissenparcours. Sommige dagen deden we activiteiten zoals tuinieren of het bestuderen van planten, hun levenscyclus of hoe we ze moesten verzorgen.             

In die maanden hadden we ook de mogelijkheid om naar een waterpark te gaan en deel te nemen aan evenementen die door andere verenigingen buiten ons hoofdkantoor werden georganiseerd. Voor mij waren deze activiteiten niet alleen erg belangrijk omdat
Ik begeleidde de kinderen en hielp ze met alles wat nodig was, maar ook omdat ik de geschiedenis van de stad Palermo leerde kennen.

Wat mij het meest opviel was de trots van de mensen van de vereniging op hun roots, hun buurt, hun stad, hun traditie. Er wordt duidelijk geprobeerd om kinderen over de geschiedenis van hun stad en de oorsprong van hun tradities te leren, in plaats van ze simpelweg te vieren. Leren over de geschiedenis en cultuur van de stad Palermo van mensen die zo duidelijk trots zijn op hun roots, was een van mijn favoriete dingen van de ervaring.

We vierden Santa Rosalia, de patroonheilige van de stad Palermo, waar ons haar verhaal werd verteld en hoe we haar en de stad moesten vieren, maar niet alleen dat, sterker nog, we vierden ook samen andere gelegenheden, zoals de voorbereiding van "u cannistru" voor het vieren van de dag van de doden, een traditie waarbij Sicilianen een mand met traditionele zoetigheden, snoepjes en kastanjes klaarmaken, om te "aanbieden" aan familieleden die niet meer bij ons zijn en de dag van de dood om te zetten in een viering van hun leven. Het is een activiteit die meestal in het gezin plaatsvindt, maar die we samen doorbrengen omdat we ons zo voelen in de vereniging.

Om deze reden moet ik de mensen van de vereniging bedanken San Giovanni Apostolo omdat ik mij met open armen heb ontvangen, mij het gevoel heb gegeven dat ik ook deel uitmaak van deze familie, mij altijd uitnodigde om deel te nemen aan maaltijden, vergaderingen of evenementen in de buurt en het geduld had om mij elke traditie, eten of feest uit te leggen.

Nu ik mijn project heb afgerond, kan ik zeggen dat ik, hoewel ik blij ben om naar huis terug te keren, ook een beetje verdrietig ben om deze prachtige gemeenschap te verlaten. Ik heb veel dingen geleerd, vooral hoe ik conflicten kan oplossen en Italiaans kan spreken. Maar ik heb ook geleerd geduldiger, meelevender en empathischer te zijn.

Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en ondanks dat ik niet veel met voetbal te maken heb gehad, ben ik erg tevreden met deze ervaring. Ik ben blij met wat ik heb kunnen doen. Ik heb een mooie band met de kinderen opgebouwd en dat is iets dat ik nooit zal vergeten. Ik hoop alleen dat ik een positieve invloed op hun leven heb gehad door hen vriendelijkheid, geduld en de juiste manier van voetballen te tonen.

Ana Marta Silva