Selecteer taal:

itenfrdeesnlelhumkplptrosv
5 februari 2026

Mijn naam is Giovanna Ranucci, ik ben 28 jaar oud, ik kom uit Italië en ik ben vrijwilliger bij het Europees Solidariteitskorps, gefinancierd door de Europese Unie, in Turkije bij de Pi-jongerenvereniging.

Toen ik voor het eerst in Izmir aankwam, wist ik eerlijk gezegd niet wat ik kon verwachten, afgezien van het klassieke stereotype van een "mooie badplaats". En toch zit ik hier, in november, dit artikel te schrijven, nog steeds met mijn zonnebril op. Als Italiaan die in het mistige Milaan woont, voelde het klimaat van Izmir als een milde (en zonnige) cultuurschok. De combinatie van een bruisende stad en een verrassend ontspannen dagelijks tempo geeft de stad het gevoel van een mix tussen een grote Europese stad en een gezellig kustplaatsje waar niemand haast heeft.
Wil je praten over de tijd aan zee? Direct serotonine!

Uitzicht op de zee met Smyrna op de achtergrond.

Voordat ik hierheen verhuisde, wist ik niet wat een bom was (nou ja, ik wist het wel, maar in het Italiaans heeft dat woord een veel negatievere betekenis dan in het Turks, haha).
Ik heb inmiddels meer dan vijftien smaken geprobeerd en overweeg serieus om "bomexpert" aan mijn cv toe te voegen.
Maar Izmir is, naast al het zoets, een plek vol smaken (letterlijk en figuurlijk). Je ontmoet er mensen uit alle hoeken van Turkije en vele andere landen, elk met hun eigen levensverhalen, verwachtingen, uitdagingen en dromen.

Typisch Turks dessert

Een van de meest geruststellende verrassingen was het vinden van mensen die echt hetzelfde denken als ik. Als je naar het buitenland verhuist, bereid je je voor op een cultuurschok, bureaucratische procedures, verdwalen in het bussysteem (of, in het geval van Izmir, de Izban), maar je verwacht niet altijd dat je je thuis zult voelen bij de mensen die je de week ervoor hebt ontmoet.
De vrienden die ik hier heb gemaakt, hebben me precies dat gevoel gegeven: begrepen, geïnspireerd en op mijn gemak. Als je omringd bent door mensen die tegelijkertijd willen groeien, ontdekken, leren en lachen, lijken je toekomstplannen ineens groter, gedurfder en veel haalbaarder.

Tijdens de Italiaanse workshop op scholen zie je verschillende leerlingen die geconcentreerd aan het studeren zijn, terwijl de begeleiders uitleg geven.

Een van de gebieden waarin ik het meest gegroeid ben, is het voorbereiden en geven van workshops.
Ik heb Italiaanse workshops gegeven, die niet alleen een plek zijn geworden om de taal te leren, maar ook om studenten kennis te laten maken met de geschiedenis, tradities en alle kleine culturele bijzonderheden die Italië tot Italië maken.
Het contact met de lokale studenten was een groot plezier: ze delen graag nieuwe plekken in de stad, culturele tips en natuurlijk de Turkse gastvrijheid (die, laten we eerlijk zijn, een eigen TED Talk verdient).

De Engelse workshops waren puur plezier: spelletjes, conversatieclubs, activiteiten die de creativiteit en het lachen stimuleerden (soms rumoeriger dan verwacht, maar dat hoort erbij). En in de Engelse lessen op de kleuterschool ervoer ik de kleine maar intense vreugde van vrijwilligerswerk: de kinderen de nieuwe woorden horen roepen die ze net hadden geleerd, onverwachte knuffels krijgen en beseffen dat zelfs kleine momenten een echte impact kunnen hebben.

                                                                                        Educatieve activiteiten op de kleuterschool: twee begeleiders spelen met vier kinderen op de kleuterschool.

Professioneel gezien hebben de afgelopen maanden mijn vaardigheden versterkt om workshops te structureren, te improviseren wanneer plannen veranderen (want dat gebeurt altijd) en lesmateriaal te ontwikkelen op manieren die ik niet had verwacht. Het is een vaardigheid die je alleen opdoet door in de praktijk te werken, je aan te passen, te leren en je best te doen met de mensen die je daadwerkelijk voor je hebt.

Een officiële groepsfoto: vijftien mensen poseren voor een representatieve foto van de bijeenkomst.

Een ander hoogtepunt was de training die we bij aankomst in Denizli volgden.
Het bracht vrijwilligers uit heel Europa en partnerlanden samen en creëerde de perfecte omgeving om te netwerken, een team op te bouwen en vriendschap te sluiten met mensen die ik anders nooit had ontmoet. Het maakte de hele reis onvergetelijk. ESC groter, alsof je deel uitmaakte van iets gemeenschappelijks en betekenisvols.
Hoewel ik nog niet veel gereisd heb, heb ik wel een paar kleine avonturen beleefd in en rond Izmir: ik heb Alaçatı en Foça verkend (gelukkig was het nog zomer toen ik er aankwam) en ik heb door het schattige dorpje Şirince gewandeld, dat trouwens perfect is om van een glaasje wijn te genieten en je even in een fantasyfilm te wanen.
Deze korte reisjes hebben me doen inzien hoe rijk en divers de regio rond Izmir is.

Uitzicht op de zee bij Smyrna

Kijkend naar de toekomst

Als de eerste paar maanden nu al zo rijk zijn geweest aan ervaringen, groei en fijn gezelschap, kan ik eerlijk gezegd niet wachten om te zien wat de toekomst brengt.
Ik kijk ernaar uit om mijn vaardigheden, zowel professioneel als persoonlijk, verder te ontwikkelen en meer te ontdekken over Turkije, de wereld en mezelf.
En in het volgende blogbericht?
Maak je klaar, want ik kom terug met verhalen over mijn volgende avonturen in Istanbul en Efeze.
<3