Mijn naam is Marina, ik ben 28 jaar oud en kom uit Alicante/Valencia, Spanje. Ik heb van september 2025 tot januari 2026 vrijwilligerswerk gedaan voor het Europees Solidariteitskorps, gefinancierd door de Europese Unie, hoewel het eigenlijk al een paar maanden eerder begon, in maart 2025. Toen zag ik een training van HRYO (Human Rights Youth Organization) over permacultuur als instrument voor sociale interventie in Palermo en dacht: waarom niet?
Ik ben altijd al gepassioneerd geweest over permacultuur, en als psycholoog leek het idee om deze twee werelden te combineren een ongelooflijk verrijkende mix, zowel persoonlijk als professioneel. Zo werd ik verliefd op Palermo, het Terra Franca-project en natuurlijk de Sicilianen. Hun manier van leven, hun manier van omgaan met elkaar en hun begrip van gemeenschap. Maanden later wist ik zeker dat ik terug wilde keren en me er verder in wilde verdiepen.En dit pad leidde me ertoe terug te keren en mijn ervaring als vrijwilliger bij HRYO op te doen, met de steun van... InformaGiovani.
Palermo is een prachtige stad die je het beste kunt ontdekken met een nieuwsgierige blik en zonder haast. Er is altijd wel een onverwachte hoek die je verrast, een verborgen pleintje of een spontaan gesprek. Het is een levendige stad met een sterk gemeenschapsgevoel, waar de straten gevuld zijn met kunst, livemuziek, dans en een constante culturele expressie. Dit alles in een omgeving waar mensen open, behulpzaam en buitengewoon gastvrij zijn, waardoor je je vanaf het eerste moment thuis voelt.
Wat mijn vrijwilligerswerk betreft, vond het grootste deel daarvan plaats bij Terra Franca, een HRYO-project op een stuk grond aan de rand van Palermo. Deze plek heeft een bijzondere waarde voor mij.en een zeer bijzondere symbolische waarde, omdat het vele jaren geleden van de maffia in beslag is genomen en nu wordt gebruikt voor sociale, educatieve en gemeenschapsdoeleinden.
Daar voerden we diverse taken uit die te maken hadden met permacultuur en sociale interventie. Een van de grootste en meest bevredigende projecten was het aanleggen van de vloer van een van de gebouwen, gemaakt van hout en zorgvuldig geëgaliseerd met stenen en aarde. Het was fysiek werk, maar ook erg lonend, omdat je zag hoe iets geleidelijk vorm kreeg dankzij een gezamenlijke inspanning.
Op dezelfde plek hebben we ook houten meubels geplaatst (zoals tafels, een schommel, een badkuip en banken) en stenen paden aangelegd, die het terrein verfraaiden en toegankelijker maakten. Elk klein detail droeg bij aan het creëren van een gastvrijere en functionelere plek voor alle bezoekers.
Daarnaast waren er meer routinematige, maar even belangrijke taken, zoals de kippen voeren en hun hok schoonmaken, kruiden planten en oogsten, of de moestuin verzorgen. Deze activiteiten hielpen me om weer in contact te komen met de ritmes van de natuur en het belang van dagelijkse, consistente zorg te waarderen.
Mijn favoriete plek was zonder twijfel de bijenstal. Daar kregen we de kans om uit eerste hand meer te leren over het fascinerende leven van deze kleine wezens, die zo essentieel zijn voor het evenwicht in het milieu. Het was een heel bijzondere ervaring die mijn ecologisch bewustzijn verder heeft vergroot.
HRYO lanceerde ook andere projecten om de gemeenschap te versterken, waaraan ik het geluk had deel te nemen. Zo maakten we kaarsenstandaards van klei, versierd met Terra Franca-bladeren en -bloemen – een creatieve en milieuvriendelijke activiteit – en was er de haakclub, waar we wekelijks samenkwamen om te leren haken, te kletsen, ervaringen uit te wisselen en onze onderlinge banden te versterken.
Ik zou uren kunnen schrijven over waarom ik vrijwilligerswerk zou aanraden aan iedereen die de wereld, andere culturen en mensen wil ontdekken en unieke en onvergetelijke momenten wil beleven. Maar sommige dingen laten zich niet volledig in woorden vatten: die moet je zelf ervaren. Ik kan alleen maar zeggen dat als je de moed verzamelt, je er zeker geen spijt van zult krijgen.
