Hallo allemaal 🙂

Ik ben Tolunay uit Turkije en ik schrijf dit artikel vanuit Palermo/Italië.

Ik had geen buitenlandse ervaring voordat ik hier kwam, dus het was voor mij de eerste keer in het buitenland. Ik wist niet wat voor mensen ik zou ontmoeten of wat voor eten ik zou gaan eten. Vervolgens kwam ik aan in Catania en nam toen de bus (eigenlijk ben ik te laat om de bus te nemen, maar de bus ook te laat, dit is Sicilië) naar Palermo. Onze organisator Massimilano bracht me van het busstation omdat mijn simkaart niet werkte en ik belde hem vanaf iemands telefoon. Hij nam me mee naar een plek waar ik iets kon eten en een paar van mijn huisgenoten kon ontmoeten. Als ik daar aankom, vliegen al mijn zorgen als een vogel weg, want ik heb de beste pasta van mijn leven (bijna 20 jaar) gegeten…
Ik kan me de smaak van het paradijs nog herinneren 🙂 Misschien was het maar een portie pasta, maar in mijn land is er niets over de pastacultuur, dus de pasta was heerlijk. En dan heb ik 2 van mijn huisgenoten ontmoet, Lidia en Leticia, ze waren ook erg aardig (uiteraard niet meer dan de pasta). Ze hielpen me mijn bagage naar het EVS-huis te brengen, lieten me de beste plekken in de stad zien en huisspullen.

  

Ik heb voor Palermo gekozen omdat… in de eerste plaats dit Italië is en Palermo op Sicilië ligt. Sicilië is het grootste eiland van de Middellandse Zee, het weer is altijd perfect (stel je voor dat we in december naar parken gingen om te zonnebaden). Je kunt alles vinden wat je nodig hebt, misschien ook de dingen die je in het noorden niet kunt vinden (bijvoorbeeld warme mensen houden van het weer). Iemand kan je vertellen dat 'er een maffia is, ga daar niet heen', luister er gewoon niet naar en maak je hier geen zorgen over.

 

De plaats waar ik werk is een vereniging in een achtergestelde wijk van Palermo. Zij zetten zich in voor kinderen die minder kansen en levensmoeilijkheden hebben. Wat ik daar doe, zijn ontwerpen (logo, poster…) voor hun Erasmus+ projecten en deelnemen aan de workshops als facilitator. Kinderen zijn heel schattig en schattig, ze kunnen niet eens Italiaans spreken – sommigen spreken dialect -, ook ik kan nog steeds geen Italiaans spreken, maar ze vinden altijd een manier om met je te communiceren. Wat workshops betreft, er zijn ruimtes voor sport, muziek, dans, computer, kunst… en ik en andere lokale vrijwilligers helpen hen met huiswerk en nemen deel aan workshops om kinderen en leraren te helpen. Als je geen Italiaans spreekt, zul je een paar weken last hebben van hoofdpijn, net als ik…

 

 

  

Als je vrijwilliger bent, heb je vrije tijd en vakanties. Je kunt je vaardigheden verbeteren, je kunt reizen of je kunt beide doen.
Tijdens mijn verblijf in Italië heb ik bijna alle droomplekken bezocht die ik vóór het coronavirus in Italië wilde zien. Ik had echt het geluk dat ik mijn reis had afgerond en 1 week voor de quarantaine naar Palermo was teruggekeerd.

Ik heb ook mijn Engels (voordat ik vrijwilligerswerk deed op A2-niveau) en Italiaans een beetje verbeterd. Ik voel me meer op mijn gemak bij het gebruik van Adobe en andere ontwerpprogramma's, en ik heb hier prachtige vriendschappen. Ik denk er al over na hoe ik deze stad en mijn vrienden ga verlaten.

 

 

Dit vrijwilligerswerk is voorlopig de grootste ervaring in mijn leven. Als je al Europees staatsburger bent, klinkt vrijwilligerswerk in het buitenland misschien niet interessant voor je, maar als Turks staatsburger had ik honderd pagina's aan documenten nodig en heb ik bijna een maand besteed aan het nemen van een visum voor lange termijn, dus het is moeilijk om een ​​manier te vinden om naar Europa te gaan en van de kansen te profiteren.

Ik denk dat iedereen één keer vrijwilligerswerk moet doen voordat hij sterft. Ook vrijwilligerswerk is een goede pauze als je je verveelt met je universiteitsexamens.

Bedankt voor het lezen.
Tolunay Unay